เรื่องแย่ๆ
posted on 13 Jul 2011 22:12 by pei0510 in Diaryวันนี้ มีเรื่องตื่นเต้นๆ เริ่มจากเมลล์ตอบกลับจากท่านประธาน
เรื่องการย้ายแผนก ที่ติดใจสงสัยมาเป็นสัปดาห์ ,,,
.
.
.
เรียกไปเพื่อที่อยากจะบอกว่า ที่ย้ายพี่อีกคนไปไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ ,,,
เล่นเอาทำอะไรไม่ถูก ส่วนเรื่องงานยังเหมือนเดิม
เล่นเอาทำอะไรไม่ถูก ส่วนเรื่องงานยังเหมือนเดิม
เลยถามวว่าแล้วต้องย้ายด้วหรือเปล่า
สรุปคือต้องย้ายตามนายไป -*-
จะบอกว่านายก้อยังหาที่ลงให้ตัวเองไม่ได้เลย
แล้วจะทำยังไงดีอะ . . .
ถึงจะย้าย งานก้อคงเหมือนเดิม เพราะว่าแถวฝั่งโรงงาน มีแต่คนดีดี เนอะ
.
.
.
เห็นทำหน้าเหนื่อยๆและทหน้ากังวลแล้ว
รู้สึกผิดอย่างแรง ,,, กรูไม่น่าเลย
ไม่น่าทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาเลย พอลอย้อนมองตัวเองแล้ว
ทำตัวเหมือนคนที่เราเคยด่าไว้เลย ,,,
ทีหลังทำอะไรต้องคิดให้มากกกว่านี้ จะได้ไม่ต้องมานั่งรู้สึกแย่ภายหลัง
.
.
.
ตอนเก้าโมงลูกค้ามาออดิท ,,,
ถึงเวาปล่อยควายออกมาเพ่นพ่าน เดินกันเต็มห้องประชุม เหอะๆ
ผลโดนด่าไปตามระเบียบ ซึ่งเราเอง ก็อารมล่องลอยมาตั้งแต่เช้าอยู่แล้ว
.
.
.
ตอนเที่ยงคุยกับนาย ว่าตกลงจะไผอยู่ที่แผนกไหนเนี่ย -*-
สรุปยังหาที่ลงให้ตัวเองไม่ได้ใช่ไหม
แต่วันนี้ ก็นะ,,, อย่างน้อยๆ นายก้อคงรู้ว่า คนที่รักยังมีอีกเยอะ
ทุกคนแค่แกล้งทำเป็นไม่เศร้า รวมทั้งเราด้วย . . .
อย่างน้อยก้อยังอยู่ในบริษัทเดียวกันอยู่ดี ,,,
สุดท้ายแล้วนายก้อคงหนีไม่พ้นเราหรอก - - """
ใครจะไปรับมือ รับเท้าคุณท่านไหวละเนอะ . . .
.
.
.
ว่าด้วยเรื่องสอบระดับ 1 ,,,ที่นายบอกว่า
ถ้าสอบผ่านก้อไม่มีอะไรต้องเรียนรู้แล้ว เราว่าไม่จริงเลย
ระดับ 1 เป็นอะไรที่เป็นจุดเริ่มต้นอย่างแรง ,,,
ตอนเช้าตอนขับรถไปทำงานยังรู้สึกเลยว่า ,,,
ถ้าสอบผ่านแล้ว เราควรหันไปทำอย่างอื่นเลยดีหรือเปล่าวะ
หัวไปทำอย่างที่พ่อแม่อยากให้ทำ ทำในสิ่งที่เป็นเหมือนความฝันของครอบครัวดีมั้ย ,,,
แต่วันนี้ ,,,เมื่อตอนเย็นๆ ก่อนกลับบ้าน ได้มีโอกาสไปแปลให้กับพี่ผู้จัดการคนหนึ่ง
กับท่านประธาน พี่เค้าพูดว่า
"ในเมื่อบริษัทให้เงินเดือนมาขนาดนี้แล้ว ต้องไม่ทำงานแค่เท่ากับเงินเดือน มากกว่าเงินเดือนก็ทำให้ได้"
รู้สึกว่ามันมีคำว่า รักบริษัท ลอยขึ้นมาเลยอ่ะ ,,,
กลับมามองตัวเอง ,,, - - เรา ลืม ตัว เอง - - ไปชั่วขณะนึง ,,,
ทำไมเราอยากจะหนี ในเมื่อยังมีคนที่อยากจะสู้กับเรา
ในเมื่อเรารู้ว่ามีคนที่พยายามทำอะไร เพื่อสิ่งเดียวกัน
ทำไมเราถึงพยายามจะหนีในขณะที่คนอื่นยังสู้อยู่
เพียงเพราะเหตุผลที่เรา รู้สึกไมแน่ใจ ในตัวเอง กับ อีแค่ เรื่องเล็กๆ บางเรือง ,,,,
.
.
.
การที่เราได้พบได้เจอกับทุกคน ได้อยู่ที่นี่ร่วมกับทุกคน มันคือปาฏิหารย์
หากเวลาคลาดเคลื่อนไปแม้แต่วินาทีเดียว
ชีวิตเราจะไม่ใช่อย่างทุกวันนี้ ไม่ได้อยู่ที่นี่,,,,
ทุกคนคือ โชคชะตาของเรา เราจะ "หนี" มันไปได้อย่างไร ,,,
.
.
.
แม้อาจจะไม่เลิศเลอ แม้อาจจะไม่สวยงาม แม้อาจจะไม่ยิ่งใหญ่
แต่มันคือ "ที่ของเรา"